لازم است بدانید که برای تفسیر یک نشانه به صورت دقیق باید

از یک کارشناس فلزیاب همراه دستگاه اسکنر تصویری استفاده کرد.

روش حفاری گنج؛ از نقشه تا بیرون کشیدن دفینه

در این پست از روش حفاری گنج و دفینه و مراحل حفاری دفینه و کشف نشانه دفینه را توضیح خواهیم داد.

حفاری برای پیدا کردن گنج و دفینه روش ها و مراحل مختلفی دارد که باید طی شود تا دفینه مورد نظر پیدا شود.یک حفار خوب باید یک خاک شناس خوب نیز باشد تا حین حفاری بتواند نوع خاک را بررسی کند و تشخیص دهد.

این مقاله صرفا جهت خرید فلزیاب و گنج یاب از معتبرترین شرکت فروش فلزیاب می باشد.

1. شناسایی دقیق نقطه قبل از حفاری

هیچ حفاری بدون نقطه مشخص شروع نمیشود. قبل از برداشتن ابزار حفاری:

• نقطه را با دستگاه چندبار چک کنید تا محدوده دقیق را بیابید.
• جهت لبه ها و مرز سیگنال را مشخص کنید تا بدانید هدف در کدام جهت عمیقتر است.
• با یک فلزیاب تفکیک کننده، عمق تقریبی و نوع فلز را بسنجید (آهنی باشد یا غیرآهنی).
• نشانه های محیطی را دوباره تطبیق دهید تا مطمئن شوید حفاری در محل سالم و بدون سنگهای تلقین کننده است.

۲. تخمین عمق و پهنای حفاری

دفینه ها در عمق های متفاوتی جا گذاشته شده اند:

• دفینه های سطحی (زیر یک متر): معمولاً گنجهای شهری یا دفن شده های بعدی که با ابزار دستی قابل خارج کردن اند.
• دفینه های میانی (۱ تا ۳ متر): رایج ترین نوع، نیازمند حفاری دستی با دیواره بندی.
• دفینه های عمیق (۳ تا ۱۰ متر): دارای ساختار سنگی و بسترسازی، نیازمند ابزار مکانیکی و زه کشی خاک.

۳. ابزارهای لازم برای حفاری

• ابزار دستی: بیل، کلنگ، بیلچه، کلنگ و فرغون برای خاکبرداری اولیه.
• ابزار مکانیکی برای عمق زیاد: دریلهای زمینی، کمپرسور برای شکستن سنگ، کفشکن برای خاکبرداری سریعتر.
• تجهیزات ایمنی: کلاه ایمنی برای جلوگیری از صدمه در حفاری رو باز، دستکش و کفش ایمنی، و ماسک برای مناطق خاکی و غبارزا.
• وسایل کمک تشخیص: یک فلزیاب همیشه همراه، برای جلوگیری از از دست دادن هدف هنگام نزدیک شدن به عمق.

خارج کردن دفینه

بسیاری از اسناد و نسخه هایی که به وجود مقبره ها و چندین اتاق اشاره میکنند، یا کاملاً جعلی و تقلبی هستند، یا در دوران حکومت مسلمانان در ایران کشف شده اند؛ یعنی بخشی از اموال همان زمان برداشته شده و مابقی با تله و طلسم روی محل دفن مجدداً مدفون شده است. بنابراین هر نسخه ای را نباید معتبر دانست.

در مورد روش های تدفین، تدابیر مخفی کردن دفینه به تدریج از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و تا امروز ادامه یافته است. نشانه هایی که هنگام تدفین روی زمین میگذاشتند معمولاً درست روی دهانه ورودی و خروجی قبر نبود، بلکه با کمی فاصله از آن قرار میگرفت — آن هم برای بستگان فرد متوفی تا هنگام مراجعه به مزار، محل را گم نکنند. برای مثال، در میان هر قوم قراردادی وجود داشت که «اگر فلان نشانه همراه فلان علامت باشد، این محل قبر فلان سردار است و باید به اندازه مشخصی در جهت معین حرکت کنید». دلیل این احتیاط آن بود که در طول تاریخ، راهزنان برای رسیدن به ثروت، دست به نبش قبر میزدند.

به همین دلیل، بسیاری از این مقبره ها یا در بلندی های صعب العبور قرار دارند یا در مکان هایی که دائماً زیر نظر نگهبانان بوده است. در غارهایی که شاهان در آن دفن می شدند، افرادی به صورت شبانه روزی نگهبانی می دادند. این غارها اغلب در ورودی خود دو راهی داشتند که یک مسیر به اتاقی نزدیک ختم میشد، یا دارای دو طبقه بودند که طبقه فوقانی کوتاه و شبیه یک اتاق بود — این مکانها محل اسکان نگهبانان بوده و ارزش بررسی و کاوش دارند.

وقتی به عمق هدف رسیدید:

• لایه های روی هدف را با دقت و بدون ضربه شدید بردارید.
• اگر دفینه داخل ساختار سنگی یا دیوار قرار دارد، با کمترین ضربه تخریب کنید تا به محتویات اصلی آسیب نرسد.
• قبل از خارج کردن، عکس برداشته و محل را مستند کنید.

دفینه را با دست یا ابزار ظریف دربیاورید و از ضربه خوردن یا شکستن ظرف و صندیقچهای که داخلش است جلوگیری کنید.

جمع بندی

حفاری گنج یک کار علمی، صبورانه و همراه با رعایت ایمنی است. از شناسایی دقیق نقطه با فلزیاب شروع کنید، عمق و پهنای چاله را درست تخمین بزنید، از ابزار مناسب برای عمق استفاده کنید، و در نهایت با تخریب اصولی و خارج کردن ظریف، دفینه را سالم دربیاورید. بدون رعایت این اصول، هم خطر ریزش و صدمه هست و هم احتمال از دست رفتن محتویات گنج.

که دسترسی به مقبره و اتاق اصلی تدفین کاری است بسیار دشوار و دارای تله های متعددی نیز می باشد و تا ۳۰ الی ۵۰ متر از ابتدای غار می تواند فاصله داشته باشد.

ضمنا در مسیر حفاری این قبیل مقبره ها به علائم متعددی بر می خوریم که این موارد بنابه علل مختلفی در اینگونه مکانها قرار داده می شده اند ، مثلا بعضی از آنها جنبه مذهبی و دینی دارد، مانند لوزی و دایره تو در تو و همچنین نشانه مار و سنگهایی کله قندی و … که بنابه علل مختلف در محل هایی در مسیر قرار می گرفتند و گاهی برای راهنمایی خدای مردگان (مار و …) این عمل صورت می پذیرفت و گاهی هم برای راهنمایی کسای که مجددا برای تدفین فرد بعدی در آن محل اقدام به نبش قبر و مقبره می نمود، گذاشته می شدند.

چرا که در مناطقی شخصا ملاحظه نموده ام که قبرها و مقبره های خانوادگی بعد از اولین تدفین مجددا چندین بار باز گشته اند و تا زمان تکمیل شدن ظرفیت.ادامه یافته اند و زمانی که مقبره ای کامل می گشت،آن را به سختی و با اشد توان مسدود می نمودند،ولی مقبره هایی که فقط یک نفر یا یک مادر و فرزند، وجود داشتند،درب آن ظرف یک ساعت قابل باز شدن بودند.